เสียงฝนที่โปรยลงมาบนผืนดินสูงชันของอำเภอแม่สะเรียง กลายเป็นเสียงสะท้อนแห่งความสูญเสีย เมื่อช่วงเย็นวันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2569 เวลาประมาณ 18.00 น. นายวรศักดิ์ พานทอง นายอำเภอแม่สะเรียง จังหวัดแม่ฮ่องสอน ได้รับรายงานข่าวเศร้า แม่ลอยบอย ษมาจิตโอบอ้อม วัย 70 ปี ราษฎรบ้านแม่ปอ หมู่ 7 ต.แม่ยวม อ.แม่สะเรียง และเป็นมารดาของผู้ช่วยผู้ใหญ่บ้านหย่อมบ้านแม่ปอ เสียชีวิตหลังถูกนำตัวส่งโรงพยาบาลไม่ทันเวลา
เหตุการณ์ครั้งนี้ไม่ใช่เพียงความสูญเสียของครอบครัวหนึ่ง แต่คือภาพสะท้อนซ้ำซากของ “เส้นทางคมนาคม” ที่ยังเป็นอุปสรรคใหญ่หลวงของคนในพื้นที่ห่างไกล แม้ระยะทางตามแผนที่จะดูไม่ไกลจากตัวอำเภอแม่สะเรียง ทว่าในความเป็นจริง ถนนดินที่ตัดผ่านไหล่เขาและป่าเขากลับกลายเป็นด่านทดสอบชีวิต โดยเฉพาะในฤดูฝนที่พื้นผิวถนนแปรสภาพเป็นโคลนลื่น รถยนต์ไม่สามารถสัญจรได้ตามปกติ
เมื่อแม่ลอยบอยมีอาการทรุดหนัก ชาวบ้านต้องช่วยกันแบกเปลหามฝ่าสายฝน ลัดเลาะไปตามทางวิบากจากบ้านแม่ปอไปยังบ้านแม่กองคา กว่าจะถึงจุดที่รถฉุกเฉินเข้าถึงได้ต้องใช้เวลานานเกินกว่าที่ผู้ป่วยวิกฤตจะรอไหว ก่อนจะถูกส่งต่อไปยังโรงพยาบาลแม่สะเรียง
แม้ทีมแพทย์จะพยายามทำการปั๊มหัวใจ (CPR) อย่างเต็มกำลัง แต่สุดท้าย “ระยะทาง” และ “เวลา” ได้กลายเป็นตัวแปรชี้ขาด พรากอีกหนึ่งชีวิตไปอย่างไม่มีวันกลับ
แม่ลอยบอย ษมาจิตโอบอ้อม
นายวรศักดิ์ ระบุด้วยความสะเทือนใจว่า ภาพเหตุการณ์ครั้งนี้ทำให้หวนคิดถึงการลงพื้นที่เมื่อปีก่อน ที่ได้เห็นด้วยตาตนเองถึงความยากลำบากของชาวบ้าน เส้นทางที่ในแผนที่อาจเป็นเพียงเส้นบาง ๆ แต่บนความจริงคือเส้นเป็นเส้นตายของชีวิต
ตลอดกว่า 20 ปีที่ผ่านมา แม่ฮ่องสอนถูกจัดอยู่ในกลุ่มจังหวัดที่มีรายได้เฉลี่ยต่ำต่อเนื่อง ทว่าเหนือกว่าความยากจนเชิงตัวเลข คือการขาดโครงสร้างพื้นฐานขั้นพื้นฐาน ทั้งถนนที่ปลอดภัย ระบบประปา ไฟฟ้า และสัญญาณสื่อสาร สิ่งเหล่านี้ไม่ใช่เพียงความสะดวกสบาย หากคือกลไกสำคัญในการรักษาชีวิตในยามฉุกเฉิน
กรณีของแม่ลอยบอย จึงไม่ควรเป็นเพียงตัวเลขในรายงานประจำวัน แต่ควรเป็น “เสียงเตือน” ถึงความจำเป็นเร่งด่วนในการพัฒนาเส้นทางคมนาคมในพื้นที่ห่างไกล เพราะสำหรับคนบนดอย หนึ่งกิโลเมตรของถนนที่ดีขึ้น อาจหมายถึงหนึ่งชีวิตที่ได้กลับไปกอดลูกหลานอีกครั้ง
ด้าน นายมิตร อุตมะ อดีตเจ้าหน้าที่สำนักบริหารพื้นที่อนุรักษ์ที่ 16 แม่สะเรียง กล่าวแสดงความเสียใจ พร้อมสะท้อนว่า เหตุการณ์เช่นนี้ไม่ควรเกิดซ้ำในพื้นที่กันดาร และควรเป็นอีกเหตุผลสำคัญที่หน่วยงานเกี่ยวข้องเร่งทบทวนการพัฒนาโครงสร้างพื้นฐานในเขตพื้นที่ห่างไกลอย่างจริงจัง
ท่ามกลางขุนเขาและสายหมอกของแม่สะเรียง คำถามยังคงลอยค้างอยู่ในอากาศ อีกกี่ชีวิตที่ต้องรอ “ถนนสายความหวัง” ให้มาถึงก่อนจะสายเกินไป
ข่าว/ภาพ : นายทศพล บุญพัฒน์ ผู้สื่อข่าวจังหวัดแม่ฮ่องสอน
